Sınır Koymak Bencillik Değildir.

“Sınır koymak bencillik değildir” Çoğu insan sınır koymayı yanlış öğrenmiş. “Sınır koyarsam kırılırlar…” “Sınır koyarsam ayıp olur…” “Sınır koyarsam yalnız kalırım…” Bu yüzden susuyorsun. İçine atıyorsun. İdare ediyorsun. Ama fark etmeden şunu yapıyorsun: Kendinden veriyorsun. Biraz daha… Biraz daha… Biraz daha… Sonra bir gün hiç beklemediğin bir anda patlıyorsun. Çünkü mesele o an değil. Mesele birikmiş olanlar. Sınır koymayan insan iyi kalpli değildir aslında. Yorgundur. Korkuyordur. Kaybetmek istemiyordur. Ama şunu gözden kaçırır: Sınır koymadığın her ilişkide yavaş yavaş kendini kaybedersin. Sınır koymak ne demek biliyor musun? “Benim de bir alanım var” demek. “Benim de ihtiyaçlarım önemli” demek. “Ben buraya kadarım” diyebilmek. Bağırmak değil. Kırmak değil. İlişkiyi bitirmek değil. Kendini korumak. Ama zor gelir. Çünkü çocukluktan beri şunu öğrendin: “Uyumlu olursan sevilirsin.” “Karşı çıkarsan sorun çıkar.” “İyi çocuk sessiz olandır.” Ve şimdi büyüdün… Ama o eski kurallarla yaşıyorsun. Şunu açık söyleyeyim: Sınır koyduğunda bazı insanlar rahatsız olacak. Çünkü seni alıştıkları gibi kullanamayacaklar. Ama bu kötü bir şey değil. Bu bir eleme süreci. Gerçekten seni seven insan sen sınır koyduğunda gitmez. Anlamaya çalışır. Saygı duyar. Uyum sağlar. Sadece seni “idare edenler” gider. Ve en önemli kısım: Sınır koymak karşı tarafı değiştirme çabası değildir. Kendini koruma kararıdır. Belki de artık herkese iyi görünmeyi bırakıp kendine iyi davranmanın zamanı. Çünkü sen kendine sahip çıkmadıkça kimse gerçekten çıkmayacak. Ve unutma: Sınır koymak birini kaybetmek değildir… Kendini kaybetmemektir.